Atakak dekadentziaren eta errealitatearen arteko errestoa da, zurtoina, eraikinen hondarren hesitze literarioa, non memoria eta gorrotoa, oroimenaren errautsa denboraren ez-lekuen, gerrateen eta giza sufrimenduaren artetik zurt mantendu eta bizi-duintasuna aldarrikatzen duen.
Etorkizuna ziurgabetasunean ebazten dugun honetan, eta iragana erranairu kontrajarrien liskarkeria baino ez denean, poesiak arnasteko haize bera luzatu nahi digu. Mundu honetako bizitokiak labainkorra izaten jarraitzen badu, bizitza lerroetako arraila da liburua, garai bateko azulejoa, isla, argi-xafla, errauts, sugar, murru, koadrozko mantel, andere-mahats zelai artean.
Mundu mailako gerrate eta gatazketatik, Baztango konbentzionalismoetara jauzi eginez, ertzekin, piketeekin, ebakidurekin, hausturekin, isiluneekin, une kaltzinatuekin, ezintasunarekin aurkituko gara.
Tenkatutako alanbre hesia, zeru eta lurraren arteko distiran, zeharkatuko dugun Ataka berri batekin aurkitu arte.
1574. urtean, heriotza ate joka zeukala igarririk, eta bere bizian leporatu zizkioten salaketa zenbaiti aurre egin nahirik, gertatukoak idatziz jartzea erabaki zuen Martin Garaigordobilek. Jatorriz otxandioarra, Gasteiza joan zen lanera, gaztetxoa zela. Soldaduen kapitain bat hil zuela eta, Indietara egin zuen handik ihesi, baina han ere beste hilketa eta lapurreta batzuetan egon zen nahastuta. Berriro ere ihesean, indiarren herri batean aurkitu zuen babesa eta, herri horretan zegoela, Espainiako erregearen soldaduen aurka egindako eraso batean harrapatu zuen heriotzak. Baina, ustekabean, heriotzako une horretan argitu zen berari leporatzen zizkioten hilketa eta lapurreten atzean nor zegoen.
Bizi zaitezke iraganean, etorkizunean, denboraren iraganari begira, edo ondorengoei ustez utziko diezuna ondu nahian
Edo menturatu zaitezke ideia, hitz, irudi edo pentsamendu bat lekuz kanpo jartzen, mundua irauliko baduzu
Nahikoa dukezu, horretarako, galdera bat harago egitea edo erantzun ezezagun bat irudikatzea, mugak gainditu eta egunerokoaren gurpilean zangotrabatzen zaizkizun ateak irekitzeko
Nahikoa goizero janzten dituzun begiak eranztea, zure historia, inoiz ez zapaltzea erabaki duzun harriek kontatuko dutela jakiteko
Bizi zaitezke, edo ez.
Bashevis Singer afirmaba que la vestimenta posee una extraña fuerza. En esta novela, la vestimenta adquiere también una fuerza especial, pero en ella no se habla únicamente de ropa, sino, y sobre todo, de la vida. ¿Somos nosotros quienes realmente empuñamos las riendas nuestra existencia? La pregunta está incrustada en la propia raíz de la cultura occidental, y se cuentan por miles las obras literarias que han tratado de formularla y responderla. Esta novela la plantea de nuevo, pero desde la perspectiva del peculiar aquí y ahora de los personajes. La respuesta, si es que existe, corre, por supuesto, a cargo de cada cual.
Por una parte, Terese sigue un curso sobre la tragedia, y, por otra, vive a cada momento la tragedia de la muerte anunciada de su padre. Terese y Tragedia, dos palabras que comienzan por t. El profesor Barrutia, miembro del Foro de Ermua, imparte el curso acerca de la tragedia que sigue Terese. Entre alumna y profesor surgirá una relación esperpéntica. Un oscuro suceso vincula, además, a Barrutia con el padre de Terese. Un hecho acaecido en la década de los setenta, cuando ambos residían en Hendaya, huidos de la policía española.
Okil baten istorioa kontatzen da. Moko-oker jaiotzen delarik, ez du balio zurgintzarako, eta familiak arbuiatu egiten du. Bere akatsari etekina ateratzen dio, ordea, eskulturagile bihurturik. Hori ez dute ontzat ematen familian, eta etxea utzi beharrean gertatuko da. Bidaia iniziatiko luze bat abiatuko du, leku berriak eta aukera berriak ezagutzera, eta era askotako izakiekin topo egingo du, abenturaz abentura bere burua ezagutuz.
Una tediosa mañana, el expediente clasificado de Anna, paciente recluida en una institución psiquiátrica mallorquina, va a parar accidentalmente a la mesa de un psicólogo residente del sanatorio. Cautivado inmediatamente por el testimonio de la joven, el psicólogo se adentrará en la maraña de dramáticas vivencias de las que Anna, aquejada de un singular trastorno de la personalidad, deja puntual constancia en un diario sobrecogedor. El viaje a través de la tragedia de la muchacha, sometida a perturbadoras experiencias por su terapeuta y atrapada en una sórdida relación sentimental que la conducirá finalmente a la quiebra psicológica, transcurre por escenarios en los que la realidad se entremezcla sin cesar con fantasmas de muy diversa condición, entre los cuales cabe contar a los enigmáticos conspiradores que, en pos de un mundo dócil a sus designios, no dudan en recurrir a cualquier método, incluido el asesinato, con tal de preservar su poder.
El psicólogo compartirá con el lector, además de una vibrante investigación en la que nada es lo que parece, una rica reflexión permanente sobre los límites entre realidad y delirio.
Karibeko hondartza baten aurrean eraikitako etxola batean, sendi bereko hiru emakumeren bizibeharra harilkatzen da. Rosa Bustamente amona, Violeta alaba eta Vera Candida bilobak independentzia senari eusten diote giroaren eta patuaren eta Vatapunako gizartearen aurka, Vera Candidak itsasoa zeharkatu eta beste etorkizun bat bilatzea erabakitzen duen arte, kontinentean. Han aurkituko du amonak eta amak beti bilatu zuten zoriontasuna, baina patuak, berriro ere, irlara itzultzera behartuko du, bere iraganarekin bat egin eta aurrez aurre topatzera.
Nerabe izatea gauza gogaikarria izan daiteke, benetan. Eta inork baino hobeto daki hori Greg Heffleyk: Institutuan hasi berria da, eta korridoreetan mutil txakil hazi gabeak nahasian dabiltza beraiek baino mutil handiago, maltzurrago eta bizarra egiten hasiekin.
Gizajo baten egunkarian, Jeff Kinney idazle eta marrazkigileak bere antiheroia aurkezten digu.
Gregek bere egunerokoan dioen moduan: Ez pentsa ibiliko nazienik «Egunkari maitea, hau» eta «Egunkari maitea, beste hura».
Markelek 2 urte bete ditu. festa handi batekin ospatuko du, eta irakurleak berarekin kontatu ahal izango ditu opariak.
Si ser una niña adoptada en los años cincuenta no fue tarea fácil, ser madre de un niño que se sospecha robado es una de las más duras pruebas a que una mujer puede enfrentarse.
Sofía reúne en su persona ambas condiciones, lo cual ha hecho de su vida una búsqueda continua, acuciada por las angustiosas preguntas que acompañan a cada rastro, a cada duda, a cada certeza
Su tenacidad la ha llevado a los archivos, a los medios de comunicación, a los tribunales, pero, sobre todo, a descubrir la necesidad de unir sus fuerzas a las de otras madres en similar situación. Junto a ellas ha conocido el sentido de la solidaridad y de la lucha por esclarecer unos oscuros hechos que a todos nos interpelan.
Esta es su historia.