Elezaharren zaku honetan arakatuta aurkituko du irakurleak zergatik egiten dion uzkian usain zakur batek beste zakur bati, ikasiko du Tarasken eta giza arrainen berri, Pagomarikoa ez ezik beste neska ederren berri ere izango du, lepazuri bihurtu zena adibidez edo Saturrarango maitemindua; erdi Aroko banderizoak ere ageri dira,basurdeak Bilboko kaleetan ikusi zireneko hartan bezala; Sebastian santua, zubiak, ilargia, harrizko gurutzeak, bikingoak
Hamasei urteko gazte londrestarra da Lucas Swain, eta, gau batean, bilatu gabe topo egiten du Violet Park-ekin. Violet Park ez da inor Lucasentzat, ez du ezerk hari lotzen: Emakume zaharra da, hilda dago
Taxi-bulego baten apalategian errauts kutxa baten barruan dago, baten batek taxi baten barruan ahaztuta utzi zuenetik. Enkontru hori gertatu zenez gero, ordea, bizitza aldatu zaio Lucasi.
Uste osoa du errauts kutxa horren barruan dagoenak berarekin harremanetan jarri nahi duela, eta horrek eramango du, aurkitzen dituen arrastoen bidetik, bidaia bitxi batera, bere burua ezagutzera eta, bide batez, jakitera zer gertatu zen orain urte batzuk desagertu zen bere aitarekin.
Abentura pindartsua da, bizkorra, samurtasun jator batez idatzia dago, irri eginarazten du, negar eginarazten du, hiper originala da. Bikaina da.
El abogado Crisanto Madrazo, que está en paro, decide aceptar una oferta de trabajo totalmente absurda: prestar su cuerpo y disfrazarse de animal salvaje para trabajar en un zoo, mezclándose con otras bestias de manera mimética, revestido con las pieles de un animal recientemente muerto. Allí va a conocer a dos personajes que van a cambiar el rumbo de su vida: un inventor de palabras que se hace llamar el neólogo Opérbulo Gerostiños, y la joven Esmeralda Mangapierna, una colombiana cuya vida encierra un secreto que no logra resolver: quién asesinó a su marido en una mina de Muzo donde picaba la piedra del monte buscando una esmeralda que lo sacara de la miseria. Resolver ese misterio se convierte en una tarea de gran dificultad, a la que los personajes van a dedicar sus vidas. Te sacarán las tripas, negro es una novela que aúna humor, ironía, intriga, amor y drama hasta su último párrafo.
Urtero, Iparramerika izan zenaren hondakinen gainean, 24 gazte behartzen dituzte Gosearen Jokoetan parte hartzera eta telebistaz ematen dute joko horietako minutu bakoitza.
Gerraz betetako iragan batek 12 barrutitan banatutako herri bat utzi dute. Kapitolioaren aginpide tiranikoaren pean bizi dira herritarrak, miseriarik handienean eta norbere barrutitik irteteko askatasunik gabe. Pertsona bat baino ez da ausartuko arauak haustera eta bere familiarentzat zer jana ekartzera: Katniss da, hamasei urteko neska bat.
Haren printzipioak proban jarriko dira Gosearen Jokoetan. Urtero antolatzen ditu Kapitolioak telebista bidezko ikuskizun hori herritarrak hankaperatzeko asmoz. Barruti bakoitzeko bi ordezkari aurkezten dira joko horietara eta aurkako giro muturreko batean bizitzera behartzen dituzte bata bestearen kontra borrokatzera, heriotzaraino, bat bakarra gelditzen den arte. Bat baino ez.
Katnissek bere jarrerarekin erakutsiko digu, egoerarik muturrekoenetan ere, leku egin behar zaiola maitasunari eta errespetuari, baztertu behar dela traizioa eta hautatu behar dela adiskidetasuna, tiranoei kontra egin behar zaiela, norbere printzipioei eutsiz.
Katnissen abenturak bihotza kolkoan edukiko gaitu bukaeraraino.
Ordua da.
Ezin da atzera egin.
Jokoak hastera doaz.
Katnissek Hondarrera atera behar du eta bizirik irauteko borrokari ekin behar dio.
Hasi bitez Gosearen Hirurogeita Hamalaugarren Jokoak!
Arantxa Iturbek ez du esprientzia propio soilez idatz litekeen liburu bat osatu. Ama bilakatzearen gazi-gezak deskribatzetik haratago -dezentez haratago- doan ariketa introspektibo bat da liburu hau. Zalatzatik seguratsun ezara; beldurretik izura; espatutik aienera; maitasunetik maitasunera: ugari dira amatasunaren ibilbide zirkularraren abiapuntu-helmugak, eta denak pasatu ditu Iturbek, amatasunean hazbiderik ere bilatzeko tema osasuntsuan.
Los archivos deparan con frecuencia sorpresas estimulantes. El Archivo Histórico del Nacionalismo Vasco conserva entre sus fondos un mecanoescrito titulado Los republicanos en el Norte de España, en el que se realiza un análisis de lo sucedido en el Frente Norte (Asturias, Santander y Vizcaya) entre julio de 1936 y octubre de 1937. Su autor, Constant Alexis Brusiloff Nigehorodzeff, fue uno de los intérpretes de los asesores soviéticos que actuaron en esa zona durante la Guerra Civil. La obra dedica precisamente uno de sus apartados a detallar la importancia de la ayuda soviética al bando republicano en la costa cantábrica y a mostrar la actuación política, militar e incluso moral de los asesores. Simplemente por ese hecho merecía toda mi atención.
El escrito se divide en dos partes: la primera trata los asuntos militares y la segunda, la retaguardia. Hay que subrayar, en ambos apartados, la riqueza y la amplitud del campo de miras de Constant Brusiloff. Ninguno de los aspectos relacionados con la guerra está ausente. Los combates, el ejército, la marina, la aviación, la industria de guerra, la presencia de los comisarios políticos y de voluntarios extranjeros o la importancia de las fortificaciones son analizados de forma desapasionada. La segunda parte, la retaguardia, estudia los aspectos políticos (formas y acción de gobierno, partidos y sindicatos, la cuestión religiosa), la vida cotidiana (abastecimiento, bloqueo y finanzas), el régimen penal, el espionaje, la actitud ante los bombardeos o la sucesiva evacuación de las provincias norteñas. La mirada que ofrece sobre los 15 meses que duró el conflicto bélico en la zona republican desmitifica el conflicto bélico, subrayando todas las carencias que se vivieron durante ese lapso de tiempo.
Animado a publicar tan importante testimonio y análisis, la suerte, y Google, me permitió localizar a Carmen Brusiloff, la hija de Constant y gracias a su ayuda pude reconstruir buena parte del itinerario vital de su padre. El autor del texto tuvo una vida azarosa que se extendió desde la Revolución Rusa hasta su muerte en Venezuela en 1977, pasando por un primer exilio en Turquía y América, una breve etapa en España entre 1933 y 1937 y una nueva estancia en América, en el que no faltaron persecución, cárcel y muchas penurias. Brusiloff, si este era su verdadero apellido, trató en todo momento de vivir como un caballero ruso, en un mundo que se desmoronó y transformó a su paso.
Norberaren sinesmen, uste eta iritziek mapa antzeko bat osatzen dute. Mapa hori garrantzitsua da eguneroko bizitzan, orientatu egiten gaitu-eta. Areago, nolako sinesmenak halako ekintzak. Baina nola eskuratzen ditugu sinesmen eta uste horiek? Nola iltzatzen dira guregan? Kezkatzen al gara usteen eta sinesmenen zehaztasunaz? Edozein gauza sinets al daiteke?
Sinesmenak eta usteak finkatzeko zenbait bide aztertzen ditu autoreak lan atsegin honetan, eta zentzu komunaren alde argudiatzen du. Ildo horretatik, filosofiaz, zientziaz eta erlijioaz ere mintzatzen da ezinbestez.
Azkenik, erlijio sinesmenen inguruko zenbait onarpenen ahulezia agerian uzten saiatu da. Adibidez, uste zabaldua da baliorik gabeko basamortu bihurtuko zaigula erlijiorik gabeko mundua. Uste hori gezurtatzeko saio bat ere bada liburua.
Dagoeneko ez naiz toki berean bizi, mudantza edo aldaira egin berria baitugu: neure sorleku den Gasteizko Alde Zaharretik hiriaren kanpoaldeko Salburua auzo berrira. Baina mudantza hori ez dut mudantza bakarra. Ari naiz gaztarotik gauzarik behinenak biltzen. Ari naiz dudak eta beldurrak esperantzarekin nahasten, iragana geroarekin uztartzen.
Akaso, aldairaren bat egin berri duzu zuk ere, eta agian, oraindik ez dituzu gauza guztiak beren tokian kokatu. Kontu jakina baita mudantzak ez direla berehalakoan pausatzen.
Orain badakizu, irakurle: dagoeneko ez naiz toki berean bizi eta, ziurrenik, ez naiz pertsona bera.
Ignazio Arregi euskal jesuita da, oñatiarra. Jesuiten hezkuntzako hamabost urte luzeak beteta proposamen berezi bat egin zioten bere nagusiek: gizarte-komunikazio ikasketak egitea, jesuitek mundu horretan sartu beharra zeukatela-eta. Horretarako lehen pausoa zera izan zen: jesuita batzuk zientzia berri horiek ikastera bidali, gero besteen maisu bihur zitezen. Milanera joan zen kazetaritza ikastera eta bide batez, han sartu zitzaion komunikatzeko arteaz gero eta gehiago jakiteko grina.
Hiru izan dira, besteak beste, bere grina horri bide emateko lekuak: Loiola Irratia, bere proiektu kutuna, Eusko Irratia (Euskadi Irratia eta Radio Euskadiren hasierako urteak) eta Vaticano Irratia, hogei urteko lana informatibo buru eta programazio saileko arduradun-ordeko.
Ibilbide profesional luze oparo horren talaiatik ari da Ignazio Arregi. Idazteko modu neurtu, kritiko eta komunikatibo bat erabiltzen du kazetaritzaz ari dela, erlijioaz ari dela, ibilbide horretan ikusi eta ezagutu dituen pertsona ezagunez ari dela ere. Kontatzeko gauza asko dituen gizona.
