Aitaren pitokeriak

Neskalagunak abandonatu eta lana galdu ostean, gurasoen etxera itzuli zen Justin Halpern hogeita zortzi urterekin, eta aita jubilatu berriarekin egin zuen topo bertan. Betiko aita autoritario, lehor, zakarrarekin… eta haren ateraldi desegokiekin. Baina, halako batean, aitaren ateraldiak jasanezinak bezain dibertigarriak zirela ohartu zen Justin, ingenioz eta nortasunez beteak eta, egunero, haietariko bat twitterren argitaratzen hasi zen. Hasieran, jarraitzaile gutxi batzuk baino ez zituen, gero ehun, mila, hamar mila, berrogeita hamar mila. Hala sortu zen aita-seme batzuen arteko maitasun harreman absurdu eta irrigarria biltzen duen liburu hau.

El tren fantasma

Atención, atención…!
¡El tren fantasma va a partir!
¿Quién se anima a dar una vuelta?
Marasma da la salida.

Urrutira bidalia

Li Bairen poesia, oso antzinakoa izan arren, gaur egun ere argitaratu egiten da eta munduko hizkuntza gehienetan sekulako arrakasta du. Hori da bere miraria. Darabiltzan gaiak grina unibertsalei lotuak daude: aldiaren iragaitea, adiskidetasuna, banatzearen samina, gerratearen doilorkeria, naturaren kontenplazioa, horditzearen onura… Eta, forma aldetik, estetika piktoriko bati atxikia dagoela esan behar da, kultura txinatarrean ohikoa den bezala. Itxuraz oso bestelako poesia badirudi ere, Li Bairen poemek ustekabea eragiten dute, zerbait dejá vu izateak sortzen duen asalduraren antzekoa, jakin bagenekizkien baina ahaztuta ere bageneuzkan zerak direla ohartzean.

El pájaro

Es una niña la que nos lo relata. Su madre ha muerto. Su padre está siempre lejos. La niña se ocupa de su hermano pequeño. Una madrastra pasa por su vida, y ese breve paso quedará marcado por la violencia del padre. Los niños se quedan definitivamente solos, bajo la mirada compasiva pero ciega de sus vecinos, como símbolo de una sociedad rota. La niña, poco a poco, va reproduciendo con su hermano menor la relación de violencia vivida con su padre.

Todo ello transcurre en el marco de la sociedad coreana, dotada de todos los adelantos modernos, pero pesadamente lastrada por la tradición. La historia se inicia de manera suave y serena, para hacerse gradualmente dura y amarga, de tal forma que ni tan siquiera los escasos rastros de piedad budista son capaces de sanar la profunda herida de las garras del destino.

El tren fantasma

Atenció, atenció…
El tren fantasma és a punt de sortir!
Qui vol fer una passejada?
El Trenkasma fa el senyal de sortida…

Pausoa noiz luzatu

Nobela honetan gailurreraino darama Andoni Egañak guztiz berezkoa duen diztantziarako eta zehar-esanerako maisutasuna. Frai Kandidoren bizitza kontatzen du bertan. Bi argazkik mugatzen dute bizitza hori: 1930ekoa da bata, Jacako matxinadaren ondoren Francok epaitzen du; 1960koa da bestea, Zarauzko Lanbide Eskolako sortzaile gisa, Francok Eskolari eman dion saria jasotzera doa. Bi argazki horien artean mugitzen da nobela. Bi argazki eta bizitza ulertzeko modu bat.

Pauso bat gehiago

Olympia, liburu sail berria, ALMUDENA CIDek,
lau final olinpiko jokatu dituen munduko gimnasta bakarrak, bere kirol ibilbide luzean oinarriturik egina.
Ametsak, maitasuna, adiskidetasuna eta abenturak…
Olympia oso neska berezia da. Amets bat du eta etsi gabe borrokatuko da hura lortzeko: Olympiak gimnasta olinpikoa izan nahi du.
Olympiak erronka berriei aurre egin beharko die aurtengo denboraldian: bere taldekoen kontra leihatu beharko du; bihotza erdibitua dauka Ortzirengatik eta David bere lagun minarengatik dituen sentimenduen artean; beldur da ez ote duten txapelketarako hautatuko… Baina Olympiak ikasiko du gauzak oker datozenean, garrantzitsuena orekari eustea dela. Eta, gainera, aholkuak, orrazkerak, makillajea…
Almudena Ciden trikimailu guztiak!

Garapen iraunkorra

Giza premiei eta ekosistemari, bi-biei egokitutako gestio modua da, funtsean, Garapen Iraunkorra. Horrelakorik inoiz gauzatuko bada, inguruneari ematen zaion garrantzi berbera eman behar zaio pobreziari, banandu ezineko tandema osatzen baitute bi kontzeptuok. Horrek, jakina, muga etikoak eta ekologikoak eskatzen ditu, eta, azken batean, munduan gaur egun nagusi den sistema sozio-ekonomikoaren aldaketa. Garapen Iraunkorra ez da hala ere utopia halako bat, gauzatu litekeen zerbait baizik. Horretarako, ordea, errotik aldatu beharko ditugu denok –eta, bereziki, maila bateko edo besteko agintea dutenek– geure pentsamolde eta jokabideak.

Encuentros con alma

En ocasiones –quizá quepa decir siempre–, el personaje, su peripecia publica, ocultan o escamotean a la persona. Y ello, en sí, no es más que una parte más del juego social de la comunicación, porque es peligroso exponerse a la mirada pública sin filtros ni maquillaje.

Javier Muguruza lo sabe. Él, como artista y creador, conoce a fondo las dificultades de mantener la propia vida interior protegida de los focos, de la mirada en ocasiones despiadada del público. Por eso ha buscado el lado más personal de sus interlocutores en largas charlas sin urgencias, plácidas y placenteras, en las que pudiera aflorar, precisamente, el alma.

Los nueve artistas entrevistados por Muguruza por encargo del Grupo Noticias desarrollan su actividad en diversos ámbitos, desde la música hasta el teatro, desde el cine a la literatura. Pero, además de su condición de artistas, les une una característica común: todos ellos son personas de larga trayectoria en el mundo artístico y descuellan por su peso profesional y humano, que los ha convertido en auténticos referentes, más allá incluso de la esfera artística.

Luz Casal, Bernardo Atxaga, Jaume Sisa, Helena Taberna, Xabier Leete, Pablo Guerrero, Martirio, José Ramón Soroiz y Kiko Veneno dejan constancia en estas páginas, claro está, de sus reflexiones ligadas a sus respectivas carreras, pero nos permiten contemplarlos, al mismo tiempo, con la complicidad con que se mira a un amigo.