Según unas leyendas, Aquiles caía mortalmente herido en combate a consecuencia de un flechazo del troyano Paris; según otras su propia madre lo rescataba de la muerte y lo llevaba a una isla solitaria
Partiendo de esta última hipótesis y haciendo burla a la conocida aporía, según la cual jamás el veloz guerrero alcanzaría a una tortuga, el autor se apoya en el binomio fantástico trenzado de encuentros y desencuentros entre el héroe griego y la tortuga de la fábula clásica para acabar construyendo un canto a la amistad
Hitzaren dohaina eman zaigu. Eta Hitza Anphoran da. Elkar loturik, harreman estuan diraute biek. Anphora geure izaeraren gordailu suertatu zen. Eta Hitza geure izatearen ispilu bihurtu. Baina ispilua hautsi da, eta mila zatitan apurtu. Orain Anphora iristezina zaigu. Ezagutu nahi duzunean, ezin hura ikusi. Ezin hura atxiki, baina ezin galdu. Hura oratu ezinean, hartu egiten duzu. Isiltzen bazara, hitz egiten du. Hitz egiten baduzu, orduan hura isiltzen da. Haren mila zatiek inguratzen gaituzte eta ezin dugu garai bateko ispilua berreraiki, ezin dugu geure izatea berreskuratu. Horregatik zati horiek guztiak biltzen ditugu. Zati bakoitzak Anphora betetzen baitu. Zati bakoitza Anphora baita.
Izena, mesedez?
Andres G. Ruiz
G puntua?
Beude lasai lehengo eta oraingo lekaimetxoak. Ordu bietan Frontoian ez da gustu txarreko nobela zatarra. Edozein erakundek nahiz Sorkundek homologatzeko moduko istoriotxoen batuketak ekarritako Istorioa da. G puntutik daukan ia bakarra egilearen izaera Gipuzkoarra eta Gastronomiaren presentzia dira.
Hurbilago dago M puntuaren misteriotik, Maitasun istorioez beterik baitator: Teresa eta Andres, Daniela eta Mario, Raimundo eta Manuela, Magdalena eta Anizeto, Satis eta Bilboko Atletik
Neurologoek erabateko esplikazio zientifikoa ematen diguten artean literaturan aurkitu behar zer den hainbeste lan ematen digun maitasuna delako hori. Nobelatxo honek lagunduko ahal du misterioa argitzen. Maitasun istorioak, ia sugetzarraren neurrirainokoak, ez, ordea, Venezuela edo Kolonbian
edo Arraldeko platoetan, Bedaiopen baizik, Bedaioren azpian alegia, Roberto sukaldari maisuaren eskuek maneatuta.
Las mudanzas y los cambios en nuestro paisaje cotidiano son una buena ocasión para reparar en que tal vez no sea más tarde de lo que pensamos, pero sí que en los negocios del vivir no hay tiempo que perder. Con paisaje del alma o sin él, con casa de la vida o sin ella, el camino nos espera, la intensidad del vivir no admite tregua.
En estas páginas desfilan/pasan, los días invernales de Bucarest, una ciudad entre oriente y occidente, con nieve en las calles y bandadas de cornejas en el cielo de sus atardeceres; bisericas oscuras, casinos, ruinas, sinagogas y cementerios recónditos. Y tras las calles de Mircea Eliade, Sebastian y Manea, las de Valparaíso, esa ciudad que inventó, dicen, Pablo Neruda; el puerto de los personajes de Salvador Reyes, del cineasta Raúl Ruiz, de Aldo Francia y Joris Ivens, la niebla y el mugido de las sirenas de los buques; y al cabo de sus escaleras interminables las huellas de las botas de Robert Louis Stevenson, en su vitrina del museo de Edimburgo, la ciudad de la que salieron sus ladrones de cadáveres, su doctor Jeckyll y su mister Hyde, y en la que también echó a andar el doctor Watson, tras los pasos de Sherlock Holmes.
Estas páginas dan cuenta de mudanzas, viajes, de escenarios de pasiones literarias y no literarias, pesquisas, hallazgos, encuentros intensos. Un recuento de cosas vistas y de episodios vividos con la guía de que aquello que concierne a la intensidad de la propia vida, no admiten aplazamientos.
Naturak bere hizkuntza propioa du, bere poetika. Pello Zabalaren asmoa da izadiaren gramatikan sartzea, behatzearen poderioz, harekin bat egitearen amorez, ulertzen saiatzea. Oharpen horiek egunen gurpilean idatziz osatua da liburua. 2006ko urrian hasi eta 2008ko martxoan buka egin zuen lehen liburua. Honako hau du bigarrena, aurrekoa utzi zuen lekuan hasia.
Liburuak egunerokoaren forma hartu du. Izadian gertatzen ari dena apuntatuz doa Zabala, eta horrek barruan sortzen diona hausnartuz idatzi ditu eguneroko piezak. Batzuetan, oroitzapenak ekarriko ditu gogora amama Sebastiana edo Arantzazun fraide sartu zen mutiko elebakar hura; besteetan, saien dantza edo katu baten ibilera deskribatuta, plazer estetikoa gozaraziko digu; inoiz, gai sozialen bat aipatuta, zer pentsa utziko gaitu
Eta dena, Pello Zabalari berezkoa zaion prosa poetikoarekin.
«Ikasle zein irakasle, ibili naizen leku guztiek utzi didate beren arrastoa. Arrasto horietako batzuk hezur muinetan sartuta daramatzat, noiz isil noiz kurrinka, aldian aldiko aldartearen arabera. Beste batzuk axalagoak dira. Badira kontu barregarriak eta badira negargarriak ere, eta ez da beti erraza izaten batzuk eta besteak bereizten. Ez dut inortxo ere leziatu nahi liburu honen bidez. Liburu honetan aurkituko duzuna ez da, beraz, Mundua, nik neure diskursoaz eraiki dudan mundutxoa baizik. Eta, nire mundutxo horretan sartzen bazara, hor ezagutuko dituzu nire ametsak eta lainezak, damuak eta mamuak, merituak eta delituak, ikarak eta ostikadak
Curriculum seriorik ez, Kurrin-kurruna baizik». Joxerra Garzia
Bernabé está dibujando. De pronto, levanta la cabeza: una vaca se pasea por el techo. Espero que caigas dice Bernabé -, porque estoy justo debajo de ti.
¿Por quien me has tomado? -replica la vaca-
El acto de escribir un diario, la disciplina casi cotidiana de llevar al papel los mil rumores de la vida en torno, y los ruidos, y los estruendos, tiene, al mismo tiempo, algo de conjuro y algo de provocación. En efecto, el escritor exorciza, a través de la razionalización implícita en el propio acto de la escritura, los mil y un sucesos que atraviesan nuestras horas. Y provoca, en el mismo acto, nuevos actos, nuevos sucesos, nuevos rumores, y ruidos, y estruendos. Pero ni ese exorcismo ni esa provocación constituyen, en sí mismos, el objetivo último del autor. No. El escritor de diarios, y más claramente aún si se trata de un escritor con la potencia literaria de Sánchez-Ostiz, reflexiona sobre sí mismo y su peripecia vital, no tan alejada, a fin de cuentas, de la del lector, simultáneamente voyeur y cómplice de un soliloquio a veces amargo, a veces tierno, siempre enriquecedor.
Gizartea hankaz gora jartzea bada gizarteari azpildurak ikusteko modu bat. Eta hankaz gora jartze hori umorez egiten bada, umore beltzez, hor daukagu Karlos Linazasororen ipuingintzaren gakoa. Hizkuntzaren eta komunikazioaren gaineko hausnarketa ezkorra ezkutatzen da kontakizun hauen azpian. Glosolaliak eta beste ipuin-bilduma honek badu senide zaharragorik: Zer gerta ere izan zen aurrenekoa; gero etorri ziren Ez balego beste mundurik, Ipuin errotikoak>/i> eta Itoko dira berriak. Aurrera doa autorea hain maite duen absurduaren labirintoan.
Hauxe ikasi berri du Pierre Anthonek: Ezerk ez du garrantzirik, aspalditik dakit. Beraz, ez du merezi ezer egitea. Eskola utzi eta aranondo batean gora igota oihuka hasten da ikasi duena aldarrikatzen. Bere lagunek erakutsi nahi diote bizitzan badirela gauza garrantzitsuak, eta beraientzat garrantzi handia duten gauzak pilatzen hasten dira zerrategi abandonatu batean. Garrantziaren bilaketa horretan, helduen miseriak, lotsariak eta inbidiak agertzen dira bata bestearen atzetik haurren ahoetan bada ere. Zerbait galtzen denean bakarrik konturatzen gara garrantzitsua zela guretzat. Baina beranduegi izan ohi da orduan.
Gaur egungo fabula harrigarri bat da Ezer ez. Bertan gure gizartea da ispiluan bere burua erakusten duena. Bere lotsaizunak ageri dira modu beldurgarri batean. Eztiki eta ia xaloki idatzia dago, eta horrela azpimarratu egiten da erakusten duen tragedia. Gazteentzako eta helduentzako irakurketa nahitaezkoa.
