Kultur aniztasunaren emaitza da, bete-betean, liburu-katalogo hau: lurralde ugaritako 36 artisten lanak eta mundu zabaleko beste hainbeste kontakizun biltzen ditu. Arte plastikoak eta literatura (hizkuntza anitzetako literatura hizkuntza anitzetan emana) uztartzen ditu. Datorkigun munduaren ispilu.
Hogeita zortzi ipuin eta hogeita zortzi ilustrazio ageri dira Wölfel-en liburu klasiko honetan. Ezin egokiagoa zortzi-hamar urteko haurrek irakurtzeko edo gurasoak irakurri eta txikiagoei kontatzeko ere. Irakurtzeko atseginak eta kontatzeko errazak. Beti irribarrea ezpainetan.
El resquebrajamiento de los sistemas absolutos y normativos ha llevado al ser humano a una situación de desamparo en la que sólo puede contar con su conciencia. Obligado a optar a cada paso, a decidir continuamente, se siente afligido e indeciso. Pero, al mismo tiempo, es también más libre. Vivimos en la era del predominio de la conciencia; en efecto, sin la conciencia, no seríamos sino animales, poseedores de cierta suerte de felicidad perfecta, como diría uno de los personajes de la novela.
Felicidad perfecta, novela moral inscrita en la tradición de Camus, Sciascia o Dürrenmatt, es obra de un escritor que, convencido de que ética y estética son el haz y el envés de una única moneda, desearía que ambas jamás se distanciaran entre sí.
Neskatila batek kontatzen du. Ama hila da. Aita urruti dago, beti kanpoan. Neskaren ardurapean dago neba txikia. Amaorde bat pasatzen da beren bizitzan, eta pasaera labur hori aitaren indarkeriak markatzen du. Haurrak bakarrik geratzen dira, auzoen begirada errukitsu baina itsupean, gizarte hautsi baten erakusgarri. Neskatilak, pixkanaka, aitaren indarkeriazko harremanak errepikatzen ditu neba txikiarekin.
Hori guztia Koreako gizartean, alde batetik aurrerapen modernoez inguraturik, eta bestetik ikusmolde tradizionalen zama handiarekin. Eme eta bare hasten den istorioa garraztuz eta gogortuz doa, eta erruki budistaren zantzu urriek ezin dute ezabatu patuaren atzaparraren zauri gaiztoa.
Jakinaren gainean, ezjakina na-hiago askojakina baino. Bizi bakarra gutxiegi baita buruz bizitzen ikasteko. Dakiguntxoak ez, ez dakigunak adierazten gaitu ondoen.
Nabigazioak, jakina, barne kostaldeetan barrena jarraitzen du. Lur umeleko paisaiak dira: gizakiok, berbak eta atxikimenduak endredatuz, ehundu ohi ditugun tratu-molde zaharberrituak.
Gero, labur-laburraren esparrua: ekialdera gura gabe, haiku baino areago kaiku modukoak. Eta epigrama tankerako zenbait ziri-marra, ondoren.
Azkenik baina ez atzenik, beste hainbat irrigai: zirrikituez, hauskortasunaz eta artefaktu berbazkoak egiteko grina lagagaitz honetaz.
Fikzio gauzagarria duzu eskuartean.
Hiru emakume eta gizon bat dira protagonista nagusiak. Bizitzak hurbildu, eta bizitzak berak urrundu ditu. Gizakiaren metamorfosi animikoaren lekukotasuna ageri da batetik; bestetik, une ilunei neurria hartzea. Iragana, oraina eta etorkizuna nahasten dira lerro artean, bizitza eta heriotza nola.
Bilbon eta Bartzelonan kokatu ditu autoreak bere pertsonaiak. Banan-banan aurkeztuko dizkizu hasieran, modu beregainean jardungo dute ondoren.
Ez da film bat, halere badu narrazio zinematografikoaren usaina.
Amets bat da nobela hau, amets gauzagarria.
Todos nos hemos visto o nos veremos un día en la difícil tesitura de perder a nuestros padres. Este libro pone a disposición de cuantos nos hemos convertido en huérfanos o, por ley de vida, un día lo seremos un material de valor inestimable para ayudarnos a afrontar nuestra nueva realidad y, cómo no, a llevar a cabo el imprescindible ajuste de cuentas con nuestro pasado y nuestros progenitores.
Lydia Flem, en esta obra de lectura sumamente placentera, narra cómo vació la casa de sus padres tras el fallecimiento de su madre, que completaba su horfandad. A los objetos que le salen al paso, únicamente les depara cuatro destinos posibles: ser guardados, regalados, vendidos o destruidos. Pero, muy a su pesar, cierto sentimiento de culpabilidad va abriéndose paso a través de cada una de sus decisiones. Porque heredar no equivale a recibir un regalo.
Sin duda, se trata de un bello libro destinado a permanecer en la memoria del lector.
La novela cuenta la historia de un coleccionista y buscador de tesoros, Telmo Gamecho, que en 1952 fue testigo de cómo unos buscadores de tesoros pretendían desenterrar el mayor botín de todos los tiempos en la mítica isla de Juan Fernández, en el Mar de Chile, tradicional refugio de piratas y escenario de la vida en solitario del marino escocés Alexander Selkirk, sobre la que Daniel Defoe escribió su Robinson Crusoe.
La calavera de Robinson es un viaje a través de las vidas de piratas, contrabandistas, criminales y presidiarios, buscavidas, artistas de variedades, marinos olvidados y estafadores que, a su costa, pretenden hacer fortuna, buscadores de tesoros, tránsfugas y robinsones que buscan refugio en las lejanías y, sobre todo, de coleccionistas de reliquias literarias: mapas, bitácoras, esferas armilares, mascarones de proa, que esconden, todas, algún secreto relacionado con el tesoro de lord Anson, enterrado, cuenta la leyenda, en aquella isla lejana, en el año de gracia de 1761.
Hemen biltzen diren testuak Egan aldizkarian agertu ziren 1954-1961 urte bitartean. Garai hartan Koldo Mitxelenak zinema kritika egiten zuen aldizkari hartan.
Bertan azaltzen dira zinemari buruzko bere iritziak, baina ez hori bakarrik, prosa eder eredugarriz dotore adierazita daude orduko eta betiko gizarte gaiak, gure herrikoak eta kanpokoak, umorez batzuetan, ironia erabiliz, hunkitzerainoko sentimenduz bestetzuetan, haserre ere bai inoiz
«Niri dagokidanez, ez da beharbada alferrik esana izango zinemazalea izan naizela beti, «comme ce nest pas permis», lehoi koxkor baten orro isilak barrengo ilunpetarik kanpoko argitara tximistak egiten bidali ninduenez gero, izu eta ikara».