Siscak hamabost urte ditu, eta Coruñako Galera espetxean preso dago, emakume ororen antzera bera ere ez baita bere gorputzaren jabe. xix. mendearen amaieratik datorkigu eleberri honen orrialdeetan haren ahots sarkorra, hunkigarria.
Siscaren ahotsari, beste emakume batzuenak ere gehituko zaizkio Marilar Aleixandreren nobelan. Emakume horiek pertsonen duintasunaren aldeko lanetan aitzindariak izan ziren: Concepción Arenal, presondegietan bisitari moduan lan egiten zuena, eta Juana de Vega, eta guztiz argigarriak gertatzen zaizkigu «emakume gaiztoen koro mutua» gertutik ezagutuz gure historia ulertzeko.
Ahanzturaren aurkako eleberria ere bada Emakume gaiztoak. Sisca preso dagoen espetxean eta beste hainbatetan zokoratuek, gizarteak bere baitatik baztertu zituen emakumeek ahanzturaren zigor erantsia jasan ez dezaten. Era berean, liburuek eta irakurtzeak berak pertsonen bizitza hobetzeko duten ahalmenari ere gorazarre egiten dio nobelak.
Bidai hunkigarri eta gogor batera gonbidatzen gaitu egileak, bere literaturan ohi duen tonu poetikoaz ederki jositako trama batean.
Lehen Mundu Gerraren aurreko urteetan, Eslovenia, Europako beste herrialde asko bezala, Estatu Batuak, Agindutako Lur berria, helburu duen migrazio masibo batean odolusten ari da. Rozina, emakume bizi eta aktiboa, laster senarra izango duen Brinovc herrikidearekin batera, etorkizun hobe baten bila Atlantikoa zeharkatu zuten itsasontzi ugarietako batean doa. Gizarte ezezagun eta arrotz batean, Rozinak, grinatsu eta ekintzaile, mehatxuak aukera bihurtzeko berezko gaitasuna erakutsiko du, eta horrela lortuko du, adibidez, patarra egiteko eta saltzeko negozio oparo bat aurrera ateratzea, Lege Lehor betean.
Gerren arteko garaian, bikoteak, alaba txikia Estatu Batuetan utzita, Europara itzultzea erabakitzen du, han negozioekin jarraitzeko aukera hobeak ikusten baitituzte. Bigarren Mundu Gerraren eztandak Amerikara itzultzeko edozein aukera ukatuko die, eta Rozinak hamaika arrisku eta mehatxuri aurre egin beharko die, harik eta, senarra hil ondoren, azkenean Estatu Batuetara itzuli ahal izango den arte. Han gogor arituko da berriz ere bere familiakoak pobreziatik libratzeko ahaleginean.
En los años inmediatamente anteriores a la Primera Guerra Mundial, Eslovenia, al igual que otros muchos territorios europeos, se desangra en una migración masiva hacia los Estados Unidos, la nueva Tierra Prometida. La vivaz y activa Rozina, junto a su compatriota y futuro marido Brinovc, forman parte del pasaje de uno de los numerosos barcos que surcaron el Atlántico en busca de un futuro mejor. En una sociedad desconocida y ajena, Rozina, apasionada y emprendedora, desplegará su innata capacidad de convertir las amenazas en oportunidades, y así conseguirá, por ejemplo, sacar adelante un próspero negocio de elaboración y venta de aguardiente en plena Ley Seca.
En el período de entreguerras, la pareja, dejando a su hija pequeña en Estados Unidos, decide regresar a Europa, donde atisban mejores perspectivas para proseguir sus negocios. El estallido de la Segunda Guerra Mundial los priva de cualquier posibilidad de retorno a América, y Rozina deberá hacer frente a un sinfín de peligros y amenazas, hasta que, tras la muerte de su marido, podrá finalmente regresar a Estados Unidos, donde se dedicará en cuerpo y alma a librar a los suyos de la pobreza.
Breda Smolnikar relata magistralmente esta epopeya del siglo XX en un texto rebosante de alegría de vivir y erotismo, que nos deja constancia de una heroína de su tiempo, una verdadera «hija de sus obras».
Juan Kruz Igerabidek badu liburu honetan esaten digun bezala, betidanik izan du naturarekiko joera bat, jaidura bat, aldi berean izan dena jolasleku, bizigarri, egunerokorako ikasgai. Haur garaiko oroitzapenetatik hasita (Hantxe gaude aita, ama eta hirurok iturritik edaten, nik lauzpabost urte besterik ez), azkenaldion hunkitzen duen aktualitate gordineraino (Hortxe gaude gizakiok zuhaitz taxonomikoaren bazter batean, guztien buru garela usterik), nolabaiteko autobiografia sentimental bat, nolabaiteko kontakizun generazional bat, nolabaiteko historia natural bat osatu du Igerabidek, ohi duen gisan pasarte mamitsu, gogoeta hedatzaile, prosa ezin gozoagoz betea. Ovidio garaikide batek egingo lukeen modura, burmuina besteari irekia beti, galdu gabe sekula izpiritu kritikoa, jakinik jarrera hori dela gizakiaren eta naturaren arteko harremanak hobeki ulertzeko modu bakarra.
Greg Heffleyk eta bere familiak kanpineko bidaia bat egiten dutenean, munduko
abenturarik onenarako prestatzen dira. Baina planak ez dira aurreikusi bezala ateratzen,
autokarabanetarako aparkaleku bat ez baita inola ere paradisu bat
Bat-batean, zerua euritan lehertzen da, eta Heffleytarrek galdera bat egiten diete
beren buruari: ba ote dute oporrak salbatzeko aukerarik, edo hondoratuta daude?
