Behin batean bazen herri bat, eta herri horretan printzesa bat zegoen lo, eta, usadioak dioenez, printzesa iratzartzea lortzen duena berarekin ezkonduko da, eta errege izango da. Baina printzesa iratzartzeko, ipuin bat esan behar
Europako etxerik nagusietako printzeak etorri dira herrira, nork bere ipuina kontatzera, printzesa iratzarri nahian denok ere. Herriak alkatea ere badu, ordea, errege izan nahi duena, gainera; eta horretarako mila trikimailu erabiliko ditu printzeen lana eragozteko. Eta, herri guztietan bezala, badira bi maitale, Joanes eta Justina, printze eta printzesa; gizon-emakumerik arruntenak printze-printzesa bihurtzen baititu maitasunak. Hori guztia kontatzen du Felipe Juaristik, poesiaren zordun den prosa batez, fantasiarekin batera, errealitatetik harantzago eta ametsaren esparrutik gertu dagoen mundua euskal irakurlearengana ekarriz.
Ez da dudarik euskarak aurrera egin duela azkeneko hamarkada hauetan. Eta aurrera egin du, batez ere, belaunaldi oso batek bere indar guztiak isuri dituelako ahalegin horretan. Baina aurrera egite horrek kostu handiak izan ditu hizkuntzarentzat: gero eta euskara kaxkarragoa entzuten da. Garai hartan pentsatzen ez ziren ondorioak izan ditu etxe barnean ere: gure harremanetan, administrazioko langileetan, ikasleen artean, gizartean, sinboloek orakatzen dute anitzetan lortu nahi dena. Gainera, garai hartako militantismoa galdu da, gaurko gazteek beste modu batera ikusten dute hizkuntzaren kontua, eta horrek eragin handia izan dezake euskararen garapenean hurrengo urteetan. Ez dakigu honen eragina norainokoa izan daitekeen. Bestetik, euskaldun euskaltzaleak aparteko mundu bat osatzen dugu, atzerritarrak gara gure gizarte ofizialean. Hobeki honetaz guztiaz etxe barruan mintzatzen hastea. Eta honetaz guztiaz dihardu Pello Salaburuk gutun moduko liburu honetan. Gazte bati egiten dio gutuna, baina gutun irekia da: gazteek ez ezik autorearen adin direnek ere inoren posta sekretua urratzeko lotsarik gabe irakurtzeko egina da, ekialdeko euskalkietatik euskara batura hurbiltzeko hitz lau eredugarria dakarrelarik, ez teorian praktikan baizik.
El antinacionalismo es, a juicio del autor, uno de los mayores obstáculos, no ya para la paz, sino para la normalización de la vida política democrática en Euskadi. Un obstáculo de la misma magnitud que cualquier intento de marginación de los no nacionalistas. Enderezando el bucle realiza un recorrido minucioso y documentado a través de los antecedentes -unos próximos, otros más lejanos- de lo que el autor denomina «antinacionalismo vasco moderno, mal llamado constitucionalismo», y recurre, para tal fin, a las propias fuentes antinacionalistas, al tiempo que extrae de la memoria personal del autor poderosos elementos de contraste, aderezados a menudo con el análisis de ejemplos rescatados del proceso irlandés.
El presente ensayo comprensivo de la realidad social del nacionalismo vasco en el siglo XXI no contiene recetas, ni pretende ser un compendio de soluciones. Antes bien, interroga a la realidad vasca sobre la complejidad que ésta atesora. El autor, de la mano de la historia, realiza un recorrido para averiguar el sentido del nacionalismo en los tiempos presentes, al tiempo que penetra en la incidencia de la globalización en la configuración del poder político y en la transformación de los discursos alrededor de la nación, de la soberanía y de la territorialidad, centrando los retos en la creación de un nuevo concepto de nación, en la asunción del pluralismo, en el final de la violencia y en la relación con el Estado. La mirada difusa es un libro tan alejado de la comodidad como valioso para quienes deseen explorar el enigma vasco.
Belasko un joven guipuzcoano, virgen e ingenuo, aficionado a la poesía, sobresaltado por elestado de excepción de 1967, inicia un viaje laberíntico que arranca en una pelea con el Santo Cristo de Lezo, sigue en un largo exilio (París, RFA), continúa, tras el atentado contra Carrero Blanco, en la cárcel de Carabanchel y culmina, una vez promulgada la amnistía de 1976, en la misteriosa Torrea del Bidasoa, paraíso perdido de los agotes, donde parece regir comoúnica norma la recogida en la Religión Positiva de Noé:Vive y deja vivir. El autor levanta acta del periplo de Belasko con una poéticaácida y humorística en la que, siempre, el ser humano queda a salvo
de sí mismo.
Deserria. Berlin da deserria eta bertan elkartzen dira pertsonaiak. Deserrian, airean dantzan ari diren burbuilen antzera. Bat datoz istorioen giroa eta hiriarena. Espazioak dira istorioei leku egiten dietenak. Berlin da utopia urbanoaren zentroa, baina Bilbo, Bartzelona, Paris, Kopenhage, Londres
. Hirien arteko distantziak laburtu diren garaian kokatzen dira istorioak. Eta gaur egungo harreman arazoak, identitate arazoak, lekutasun arazoak hor daude, lokartuta bada ere.
Narrazioez osatutako nobela honetan, ekintzak berak baino barrutik gertatzen denak du garrantzia. Azalaren beste aldeko munduak. Egunerokotasunaren intentsitatea dastatzeak. Istorioak errealitatetik abiatzen dira, baina espiritu ameslari batek dimentsio fantastikoago batera eramaten ditu tarteka.
Orain arte, kabuxak izeneko idazlan-sorta honetan Donostia zaharreko txoko, ohitura eta pertsonaien ikuspegi berezia eskaintzen digu Ramon Intzagaraik. Bere begi zorrotzari esker kaiko arrantzaleen giroa ezin hobeto jasota aurkituko dugu: arrain-saltzaileen arteko lehia, turisten garraioan dabiltzan batelarien komediak, ekaitzaldiko ikarak, barealdiko poza. Harresi zaharra zutik zegoen garaiko kaletarren gorabeherak ere kontatzen dizkigu, kaleen historia, plaza berriko inauteriak, estropadak, pilota-jokoa
Bere idazkeran ez dago erretorika hanpaturik, ezta zintzilikarioz beteriko joskerarik ere. Hizkera aberats eta landua da berea, modernoa, irudimentsua, alaia, tanta umoretsuz zipriztindua, xehetasunez jantzia.
Euskal Herriaren bihotzean, haranen artean eta ur xirripa artean, Herri Behereko biztanleak pozik bizi dira, bake-bakean. Baina, gaur, ez da bakerik gehiago, amorruz astintzen dituzte bertakoek pankartak eta banderatxoak. Biztanle guztiek errepikatzen dute batera: «Aski da! Hortz txantxartuez aski dugu».
-Zer da iskanbila hau?- galdetzen du Bataklonek.
Herri Beherera bakea berriz ekarriko duela erabakia harturik, detektibez mozorrotzen da. Harrigarria izango da ikasiko duena.
Iñigo Lamarca és homosexual i aquest llibre no es limita només a donar-ne testimoni, sinó que constitueix una reivindicació del dret a viure amb total normalitat la seuva condició.
El llibre comença amb els records dinfantesa: és a dir, amb una crònica esfereïdora que ens mostra el conflictiu despertar sexual dun nen a qui, per mitjà de la coerció, li van imposar les normes pròpies del model heterosexual.
A ladolescència, mentre el nen es va transformant en adult, aquest conflicte es converteix en un infern. Per plasmar sobre el paper de la manera més fidel possible del drama interior que va viure, lautor sha servit de trossos del seu diari personal.
Lamarca és homosexual, sí. Però no es només homosexual. És, per sobre de tot, una persona, una persona compromesa amb la seua societat, tant pel que fa a làmbit de la cultura com al de lacció civil. Una mostra daquest compromís és lalta responsabilitat institucional que actualment desenvolupa com a Ararteko (Síndic de Greuges).
La existencia de cualquier forma de discriminación choca frontalmente con una cultura de derechos humanos a la que aspiramos como sociedad democrática. La lucha por la igualdad entre todas las personas que habitan cualquier sociedad desarrollada es una necesidad aún mayor en estos tiempos en los que diversos fenómenos sociológicos, tales como los movimientos migratorios, contribuyen en la creciente diversidad. El objetivo último de las sociedades democráticas de garantizar a todas las personas en cualquier sociedad el pleno disfrute de sus derechos humanos se limitado por la existencia de actitudes, estructuras y elementos discriminatorios. La erradicación de cualquier forma de discriminación plantea nuevos y continuos retos en la promoción de una cultura de los derechos humanos.
