Dagoeneko ez naiz toki berean bizi, mudantza edo aldaira egin berria baitugu: neure sorleku den Gasteizko Alde Zaharretik hiriaren kanpoaldeko Salburua auzo berrira. Baina mudantza hori ez dut mudantza bakarra. Ari naiz gaztarotik gauzarik behinenak biltzen. Ari naiz dudak eta beldurrak esperantzarekin nahasten, iragana geroarekin uztartzen.
Akaso, aldairaren bat egin berri duzu zuk ere, eta agian, oraindik ez dituzu gauza guztiak beren tokian kokatu. Kontu jakina baita mudantzak ez direla berehalakoan pausatzen.
Orain badakizu, irakurle: dagoeneko ez naiz toki berean bizi eta, ziurrenik, ez naiz pertsona bera.
Ignazio Arregi euskal jesuita da, oñatiarra. Jesuiten hezkuntzako hamabost urte luzeak beteta proposamen berezi bat egin zioten bere nagusiek: gizarte-komunikazio ikasketak egitea, jesuitek mundu horretan sartu beharra zeukatela-eta. Horretarako lehen pausoa zera izan zen: jesuita batzuk zientzia berri horiek ikastera bidali, gero besteen maisu bihur zitezen. Milanera joan zen kazetaritza ikastera eta bide batez, han sartu zitzaion komunikatzeko arteaz gero eta gehiago jakiteko grina.
Hiru izan dira, besteak beste, bere grina horri bide emateko lekuak: Loiola Irratia, bere proiektu kutuna, Eusko Irratia (Euskadi Irratia eta Radio Euskadiren hasierako urteak) eta Vaticano Irratia, hogei urteko lana informatibo buru eta programazio saileko arduradun-ordeko.
Ibilbide profesional luze oparo horren talaiatik ari da Ignazio Arregi. Idazteko modu neurtu, kritiko eta komunikatibo bat erabiltzen du kazetaritzaz ari dela, erlijioaz ari dela, ibilbide horretan ikusi eta ezagutu dituen pertsona ezagunez ari dela ere. Kontatzeko gauza asko dituen gizona.
Euskadi, julio de 1936. Las calles son una olla a presión tras estallar la sublevación militar. Partidos políticos y sindicatos se movilizan para el combate: miles de jóvenes parten hacia el frente en defensa de las libertades. Muertes, fusilamientos, bombardeos
El inmenso torbellino de la guerra los atrapará de lleno, los cambiará para siempre. Y tras él, la venganza de los vencedores: cárceles, campos de concentración, batallones de trabajadores, Ejército franquista
Miles quedaron en el camino. Pero unos pocos siguieron la lucha, hasta nuestros días.
Los once nonagenarios que se asoman a estas páginas no solo cuentan sus vidas, sino también las de sus compañeros, sus familias, el devenir de toda una sociedad desangrada día a día. No pudieron con ellos; son los últimos testigos, los últimos combatientes de la guerra contra Franco.
Maizales bajo la lluvia es una sobrecogedora recopilación de once trayectorias de vida que rinde homenaje a todos los luchadores antifascistas que se dejaron la vida en las montañas de Euskadi, en las trincheras de Catalunya, en las prisiones de Madrid o en la más olvidada de las cunetas en pro de un futuro mejor llamado Libertad.
Ipuin liburua da Karlos Linazasorok plazaratu berri duen hau. Dena da liburu honetan mozorro. Irakurleak ez du jakingo errealitatea eta ametsa bereizten dituen muga difuminatuan, non hasten den bizitza eta non magia, non pasioa eta non eldarnioa. Ez du deskantsurik izango 15 ipuin hauetan barrena; ezusteak astinduko dizkio bihotz-arimak, egunerokotasunaren absurdoak kinkan jarriko dizkio sinismen ustez mugiezinak. Izan ere, liburu honetan, bizitzan bezala, ezer ez baita dirudiena.
Maddi, personaje central de la novela, afronta un amargo descubrimiento: su vida ha venido siendo sutilmente manejada por la voluntad de los demás. El espejismo de creerse fuerte, dueña de su destino, se derrumba hecho trizas y, desvanecidas ya a su espalda las ensoñaciones de la juventud, se ve obligada a iniciar un camino de reflexión, largo y doloroso, en el que habrá de indagar quién es realmente, y así empuñar las riendas de su vida.
Maddi se retira a la soledad de la casa familiar de una aldea de la Gipuzkoa rural. Allí descubrirá ciertos manuscritos por los que conocerá las peripecias vitales de diversas mujeres de su familia que vivieron momentos críticos de la historia: la entrada de los franceses en San Sebastián en las postrimerías del siglo XVIII; la Primera Guerra Carlista; los comienzos de la Guerra Civil; el San Sebastián de los años 60. Sus relatos la iluminarán, como faros, en su singladura hacia una decisión que dará un vuelco radical a su vida.
La novela, al modo de un rico mosaico, nos acerca el detalle a veces íntimo, a veces histórico de cada tesela y, simultáneamente, nos muestra una composición panorámica acerca del valor de la superación y de la honestidad de una mujer que, lejos de resignarse a seguir guiones ajenos, se atreve a mirar la vida de frente.
Esteban Montalbán ya ha cumplido noventa años. Siente que la vida no puede ofrecerle nada más. No padece ninguna enfermedad terminal, pero busca la puerta de salida de una realidad que ya no le satisface. Lee, pregunta, investiga
y topa con la barrera legal. Lo que él pretende, jurídicamente, no se llama eutanasia, sino sencillamente suicidio, por más que él lo considere, simplemente, muerte digna.
Esteban Montalbán pide a Hamlet, su cuidador peruano, que le ayude a morir.
Hamlet proviene de una cultura donde la vejez es un valor, no una carencia, y, al igual que el personaje de Shakespeare, encadena dudas y problemas de conciencia que lo obligan a posponer la acción una y otra vez. Las vacilaciones y contradicciones afectarán también a profesionales de la medicina que, en principio, son partidarios del derecho civil a una muerte digna
Zorrozua conduce la novela con gran destreza narrativa hacia un desenlace tan conmovedor como reconfortante.
Bizian egindako urratsek, ezinbestez, lorratzak uzten dituzte bidean. Batzuetan luma zuriak bezala abiatu dira hegan ezpain maitatuenen bila, besteetan ezinezko horizonteen oskorriaz zauritu dira, ukazioaren etsia jasanda baina behin ere amore eman gabe. Existentziaren aztarrenen bila abiatu dira pausoak, seinale zaharrek esku ahurretan zizelkaturik uzten dituzten ildo sakonak ulertu nahirik.
Atakak dekadentziaren eta errealitatearen arteko errestoa da, zurtoina, eraikinen hondarren hesitze literarioa, non memoria eta gorrotoa, oroimenaren errautsa denboraren ez-lekuen, gerrateen eta giza sufrimenduaren artetik zurt mantendu eta bizi-duintasuna aldarrikatzen duen.
Etorkizuna ziurgabetasunean ebazten dugun honetan, eta iragana erranairu kontrajarrien liskarkeria baino ez denean, poesiak arnasteko haize bera luzatu nahi digu. Mundu honetako bizitokiak labainkorra izaten jarraitzen badu, bizitza lerroetako arraila da liburua, garai bateko azulejoa, isla, argi-xafla, errauts, sugar, murru, koadrozko mantel, andere-mahats zelai artean.
Mundu mailako gerrate eta gatazketatik, Baztango konbentzionalismoetara jauzi eginez, ertzekin, piketeekin, ebakidurekin, hausturekin, isiluneekin, une kaltzinatuekin, ezintasunarekin aurkituko gara.
Tenkatutako alanbre hesia, zeru eta lurraren arteko distiran, zeharkatuko dugun Ataka berri batekin aurkitu arte.
1574. urtean, heriotza ate joka zeukala igarririk, eta bere bizian leporatu zizkioten salaketa zenbaiti aurre egin nahirik, gertatukoak idatziz jartzea erabaki zuen Martin Garaigordobilek. Jatorriz otxandioarra, Gasteiza joan zen lanera, gaztetxoa zela. Soldaduen kapitain bat hil zuela eta, Indietara egin zuen handik ihesi, baina han ere beste hilketa eta lapurreta batzuetan egon zen nahastuta. Berriro ere ihesean, indiarren herri batean aurkitu zuen babesa eta, herri horretan zegoela, Espainiako erregearen soldaduen aurka egindako eraso batean harrapatu zuen heriotzak. Baina, ustekabean, heriotzako une horretan argitu zen berari leporatzen zizkioten hilketa eta lapurreten atzean nor zegoen.
Bizi zaitezke iraganean, etorkizunean, denboraren iraganari begira, edo ondorengoei ustez utziko diezuna ondu nahian
Edo menturatu zaitezke ideia, hitz, irudi edo pentsamendu bat lekuz kanpo jartzen, mundua irauliko baduzu
Nahikoa dukezu, horretarako, galdera bat harago egitea edo erantzun ezezagun bat irudikatzea, mugak gainditu eta egunerokoaren gurpilean zangotrabatzen zaizkizun ateak irekitzeko
Nahikoa goizero janzten dituzun begiak eranztea, zure historia, inoiz ez zapaltzea erabaki duzun harriek kontatuko dutela jakiteko
Bizi zaitezke, edo ez.
