Izarren hautsaren erabilera berriak

Igogailu batean harrapatuta, lau gazte ezezagunek -irudigile bat, ikertzaile bat, itzultzaile bat eta oposiziogile bat- euren bizitzaren zama eta akidura partekatu behar dituzte, eraikin adimendun baten bihotzean gertatzen den itzalaldi orokor baten erdian. Kanpoan, mundua kolapsatzen ari da; barruan, denbora gelditu eta eguneroko errendimenduaren presioak, lanaren zentzugabetasunak eta gizabanako bakoitzaren akats txikiek argiune misteriotsu bat pizten dute: izarren hautsaren inguruko kezka.

Istorioak thriller sozial baten tentsioa eta alegia mitologiko baten sakontasuna uztartzen ditu. Igogailuaren barruan sortzen den komunitate txikiak -eta haien artean agertzen den Damaris garbitzaile xarmangarriak- gizakiaren neke orokortuak, autoesplotazioaren mitoak eta lanaren logika mekanikoak azaleratzen ditu. Bitartean, narrazioak salto egiten du laborategi erraldoi batera, non “izar-hautsezko gailuak” (alegia, gizakiak) milioika probatzen diren, haien hauskortasuna, neke-muga eta haustura katastrofikoaren arrazoiak ulertzeko.

Fikzio zientifikoaren, satira teknopolitikoaren eta mito klasikoen berrirakurketaren arteko obra honek galdera bat uzten du airean: zer gertatzen da gizakiaren akatsak ez direnean ahultasun, baizik eta erresistentziaren iturri? Eta zer gertatzen da sua -sormenaren, harremanaren, bizitzaren sua- lapurtu nahi digutenean? Izarren hautsaren erabilera berriak liburua lanaren, teknologiaren eta gizakiaren nekea ulertzeko esperimentu literario ausarta da: igogailu batean hasten da, baina mundu osoa astintzen du.

Irati Retolazaren ilustrazioek ez dute testua apaindu besterik egiten; liburuaren unibertso literarioa beste hizkuntza batean adierazten dute. Irudiek ez dute interpretazio bakarra eskaintzen, galderak sortzen dituzte, eta horrek ederki egiten du bat pentsamendua, zientzia, literatura eta irudimena uztartzen dituen liburu honekin.